در ۲۱ آبان ماه ۱۳۲۷ در شهر سرخه در شهرستان سمنان زاده شد. در سال ۱۳۴۰در سن ۱۳ سالگی به قم رفت و تحصیلات حوزوی خود را آغاز کرد. در کنار درس‏های حوزوی موفق به اخذ لیسانس حقوق از دانشگاه تهران شد.
     وی در سال ۱۳۵۷ برای ادامه تحصیلات  به انگلستان رفت و      در آنجا درجهٔ  دکترای  جامعه شناسی حقوق را از دانشگاه گلاسکو گرفت. از شروع جریان های انقلاب ۱۳۵۷ ایران در سال ۱۳۴۱ فعالیتهای خود را آغاز کرد. نخستین بار در سال ۱۳۴۳ دستگیر شد و در طول مبارزه بارها دستگیر و ممنوع ‏المنبر گردید.
برای نخستین بار لقب «امام» را، حسن روحانی در آبان ماه ۱۳۵۶، برای بنیانگذار جمهوری اسلامی به کار برد . پس از پیروزی انقلاب مسئولیت‏ های مختلفی را بر عهده گرفت. در پنج دوره قانونگذاری به عنوان نماینده مجلس شورای اسلامی و در دوره های اول و دوم به عنوان رئیس کمیسیون دفاع و در دورههای چهارم و پنجم به عنوان رئیس کمیسیون سیاست خارجی و نایب رئیس اول مجلس شورای اسلامی حضور داشت.
همزمان از سال ۱۳۶۲ تا ۱۳۶۴خورشیدی، در سمت معاونت فرماندهی جنگ و از سال ۱۳۶۴ تا سال ۱۳۶۷ خورشیدی در سمت رییس ستاد قرارگاه مرکزی خاتم ‏الانبیاء، در دوران جنگ فعالیت داشت در انتخابات میان دوره ‏ای سومین دوره مجلس خبرگان رهبری در ۲۹ بهمن ‏۱۳۷۸ از حوزه انتخابیه استان سمنان به نمایندگی مجلس خبرگان رهبری برگزیده شد. همچنین در طول سال‏های ۱۳۷۲ تا ۱۳۷۵، رییس مرکز تحقیقات استراتژیک بوده است.